De Groene Business Case

juli 08, 2021

Column nummer 2
Tim Muller
Co-founder Social Innovations B.V.

Groene business cases: iedereen kan ze zien, maar niet iedereen kijkt

Toen George Mallory, wereldberoemde bergbeklimmer, gevraagd werd waarom hij de Mount Everest had beklommen schijnt hij geantwoord te hebben met: “Because it is there.” Eenzelfde soort metafoor wordt vaak gebruikt om te verklaren waarom ondernemers opportunities zien en grijpen, maar anderen niet: omdat ze er zijn. Met andere woorden: het is de manier van kijken naar de wereld, niet het kijken an sich, dat onderscheidend (en succesvol) werkt. Iedereen kan het zien, maar niet iedereen ziet hetzelfde. En dat geldt ook voor groene business cases.

Groene business cases zijn overal te maken. En ze zijn flink rendabel: het rapport van de Business & Sustainable Development Commission stelt aan de hand van analyses en berekeningen dat duurzame bedrijfsmodellen tot wel 12 biljoen dollar aan economische mogelijkheden bieden wereldwijd. Daaraan zitten nog eens 380 miljoen potentiële nieuwe banen vast. EY ziet zoveel kansen in groene business cases dat ze de kansen hebben moeten verdelen over vier hoofdthema’s, puur om het overzicht te bewaren. Deze vier hoofdthema’s zijn groei, risico, kapitaal en purpose. Oftewel, essentiële onderdelen van ieder businessplan.

Groene business cases laten zich niet altijd gemakkelijk zien. Ze willen zich nog wel eens verschuilen. Een voorbeeld. Vorige week verscheen plots een bericht over de uitkomsten van een nieuw onderzoek in de Verenigde Staten, geleid door Stanford. Dankzij een nieuwe techniek hebben wetenschappers middels satellieten een opvallend accuraat beeld kunnen schetsen van de luchtvervuiling binnen 9 staten. Vervolgens keken ze naar de invloed van (de reductie van die) luchtvervuiling op de oogst van de sojaboon- en maisboeren. Uit de schatting van Stanford bleek dat de vermindering van de vervuiling tussen 1999 en 2019 heeft bijgedragen aan een toename in de oogst van maïs en sojabonen van ongeveer 20 procent. Die toename heeft een waarde van ongeveer 5 miljard dollar per jaar. Daar was opeens de groene business case: wie de agricultuur wil helpen met rendabele oplossingen moet minstens zoveel tijd in de lucht steken als in de grond.

Een ander voorbeeld van een verscholen groene business case draait om CO2-reductie. In het boek Drawdown laat Paul Hawken een compleet beeld zien van alle maatregelen en innovaties die kunnen bijdragen aan het terugdraaien van global warming. Dit doet hij aan de hand van uitgebreide berekeningen en analyses van wereldwijde data. Wat blijkt? Op de zesde plek van de ranking van de meest effectieve oplossingen tegen klimaatverandering staat toegang voor meisjes en vrouwen tot educatie in landen waar dat nu niet of onvoldoende wordt toegelaten. Het verschaffen van gelijke rechten en eerlijke toegang tot educatie voor meisjes en vrouwen op deze plekken in de wereld zou leiden tot een wereldwijde besparing van 59.60 gigaton aan CO2-emissies. En wereldwijde gendergelijkheid zou minimaal 12 biljoen dollar kunnen toevoegen aan de wereldwijde groei tegen 2025 (aldus McKinsey Global Institute, 2015). Buiten de overduidelijke onrechtvaardigheid van ongelijkheid (wat al reden genoeg is voor actie) schuilt dus ook hier weer een groene business case. Plat gezegd zijn een paar boeken en een klaslokaal toch een stuk goedkoper dan een CO2-afvanger. En vele malen toekomstbestendiger.

De groene business case is een kwestie van kijken. Ze zijn overal te maken, veel eerlijker, toekomstbestendig, goed voor de wereld, vaak multidisciplinair en soms verscholen. Maar vooral ontzettend rendabel. Dus op de vraag waarom we dan zo nodig een groene business case moeten maken, zeg ik: “Because it is there.”